web analytics

Klaar om te ontvangen…

Mediumschap is een maf iets.
Vaak denken we dat we als mediums
‘informatie moeten krijgen’.
Maar de waarheid lijkt eerder
dat we iets moeten kunnen ontvangen.
Wat toch net wat anders is.

We hadden vandaag een lesdag met de 3e jaars. En wanneer studenten wat ervarener worden, dan ontdekken ze welke informatie vanuit de spirituele wereld ze makkelijker kunnen ontvangen. De een heeft dat met bijvoorbeeld het karakter van de overledene. Een ander is goed in doodsoorzaken. En een derde weet meteen welk beroep iemand had.
Maar – zoals wij mensen zijn – dat wordt dan onze comfort zone. En als je niet oppast… ontvang je nooit meer eens iets nieuws. Nooit eens een hobby, of iets met foto’s, of iets met iemands lievelingseten. Nooit eens een naam, of iets over de uitvaart. Dus ik dacht: daar gaan we vandaag eens een oefening mee doen.

Tijdens de meditatie, voordat we aan de slag gingen, vroeg ik ze om eens stil te staan bij informatie die ze normaal nooit krijgen. En om zich specifiek voor te stellen dat ze zich daar nu voor gingen openstellen.
“Want die informatie die is er gewoon”, zei ik. “Het is echt niet zo dat iemand uit de spirituele wereld contact met je maakt en dan denkt: ik ga je niet mijn beroep vertellen.” Nee, als je het niet oppakt, dan is dat omdat je het miste.” En dat gingen we nu dus anders doen.

Het resultaat was verbluffend. L. had allerlei nieuwe details over een bijzondere man, van zijn belangrijkste eigenschap, tot zijn gezinsleven en zijn rol in het leven van de ontvanger aan toe. Het werd allemaal herkend door M. En Y., die altijd nog haar twijfels heeft over haar contacten met de spirituele wereld, had ‘een Frits met een snor die zich nooit heeft kunnen uiten naar zijn familie over zijn sexuele geaardheid.’
“Wat leuk, Frits!”, riep N. Ze herkende die hele Frits en zijn hele verhaal.
“Wauw!”, riepen we allemaal.
En C. had ook iets speciaals besteld:
“Ik heb altijd mensen bij me zonder problemen en nou wil ik eens iemand mèt problemen. Dus ik heb hier een vrouw…”
Ze beschreef de vrouw en ze merkte zelf dat ze ergens op een weerstand stuitte. Een weerstand in zichzelf. Je kon zien dat zij het zelf was die de problemen had ontweken. En dat ze er nu wel aan toe was om die problemen te benoemen. Het werd een extreem rakend contact over depressie in de familie waar de ontvangster heel veel aan had.

Toen we nog wat napraatten over deze ervaring, viel dit me in: wie zegt dat dit alleen geldt voor het mediumschap? Misschien geldt het wel voor het hele leven! Dat we blijven hangen in ‘het bekende’ en vanuit een niet-meer-ervoor-openstaan dingen niet meer kunnen ontvangen die we eigenlijk best zouden willen. Ervaringen, ontmoetingen, kansen… Vaak gaan we er al van uit dat iets voor ons niet is weggelegd. Maar wie weet hoeveel we daarmee weghouden van onszelf?

Dus: oefeningetje voor ons allemaal:
Ga er eens voor zitten.
En stel het je voor, datgene wat er nooit lijkt te zijn voor jou in het leven.
En wat er volgens jou ook nooit zal komen.
En stel je dan voor dat je er nu klaar voor bent
om het te ontvangen.
Voel het, ontvang het.
En wie weet….
Wie weet…

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Je moet eerst iets vastpakken om het los te kunnen laten

Sommige mensen komen bij een medium
voor contact met een overledene.
En anderen meer vanwege
vraagstukken rondom henzelf.

In dat laatste geval werk je als medium van ziel tot ziel. Maar wat kan en mag je daarin zien en aanreiken? Daar hadden we het deze week over met een aantal studenten tijdens een lesdag. ‘Moeten mensen met problemen niet gewoon naar een psycholoog?’, was een vraag.

Ik heb niets tegen psychologen. Ik ben zelf ontzettend geholpen door een psycholoog en het is zelfs mede dankzij hem dat ik deze kant op ben gegaan. Dit wordt dus geen anti-psychologen-betoog. Het is gewoon een andere manier van werken, want vooral via praten en vaak over een langere termijn. Terwijl een medium vooral werkt via het voelen en streeft om ‘het’ te zien en hulp te bieden binnen één sessie. Daarvoor moeten we, zoals ik het altijd noem: zo snel mogelijk ‘naar de au’. Studenten vroegen zich af of dat wel mocht, zo in een keer naar kwetsbaar gebied. Mijn antwoord: daar komen ze voor. En als ze niet willen dat je er komt, dan kom je er ook niet. Soms voel je het dat iemand zich afschermt en dan weet je: no go. Maar meestal krijg je juist groen licht!

Ik moest denken aan een consult van een tijdje geleden met een vrouw van begin 40. Ze ging zitten en ik voelde ‘eenzaam want buitengesloten.’
“Je oogt vrolijk, maar ik krijg het gevoel dat je je alleen voelt. Buitengesloten. Klopt dat?”
Het klopte. Ze huilde. Dat was niet van verdriet, maar van opluchting. Want ook dat geldt voor problemen: als mensen klaar zijn voor het vinden van een oplossing, dan zijn ze blij als het eindelijk eens wordt gezien. Dat is al een deel van de healing: dat het gezien wordt. Zonder oordeel, heel sec. Dat het op tafel ligt. Eindelijk.

De klant wilde van alles gaan vertellen, maar dat mag dus niet bij een medium. Ik voelde verder in op de kwestie en ik wilde weten wat de kern van buitengeslotenheid was.
“Klopt het dat je altijd buiten elke groep staat voor je gevoel?”
Ze herkende het.
Nu wilde ik weten waarom.
Ik zag het schoolplein van mijn lagere school.
“Herken je het dat dit speelde in de laatste jaren van de lagere school? En dat er een sfeer hing van ‘dingen moeten doen om bij de groep te mogen horen.’ En dat dat je zo’n spanning gaf, dat je sindsdien hebt besloten dat je jezelf altijd buiten een groep plaatst, bij voorbaat al?”
Verbijsterd keek ze me aan.
“Zo is het inderdaad gegaan”, zei ze. “Maar… doe ik het dan zelf?!”
Ze stelde zich de vraag en het antwoord kwam ook van haarzelf.
“Je hebt gelijk”, zei ze. “Ik doe het zelf!”

Al die tijd dacht ze dat de groep haar weerde.
En al die tijd was ze het zelf die zich buiten de groep plaatste.
Uit angst.
En onbewust.
Maar toch: zelf.
Dit ene blokje informatie was cruciaal om vanaf nu anders naar deze situatie te kijken. Het als minder bedreigend te kunnen ervaren. En ook anders naar zichzelf te kunnen kijken. En zo de mogelijkheid te kunnen onderzoeken van wel of niet onderdeel te willen zijn van een groep.

Ik zeg niet dat een psycholoog daar niet ook was gekomen. Of een doortastende coach. Of een goeie hypnotherapeut. Ik zeg alleen dat wij als mediums ons niet ondergeschikt hoeven te maken als het gaat om het helpen van mensen en het komen tot de kern. Ik ben ervan overtuigd dat de cliënt diep van binnen vaak al weet hoe het zit…. Op zielsniveau. En dat precies dat onze expertise is: mensen zelf weer in contact brengen met hun eigen diepe weten. En van daaruit samen gaan kijken hoe het werkelijk zit en wat er nodig is.

Mogen we als medium naar de au?
Ik denk van wel.
Als we het doen met beleid, met helende intenties en vanuit ons eigen diepe weten.
Het is zelfs in veel gevallen de enige manier om mensen te helpen.
Zoals een andere student het later zo mooi zei:
“Je moet eerst iets vastpakken,
om het los te kunnen laten.”

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

GEEN RUIMTE 1 EN RUIMTE 2

Nou, daar gaan we dan.
Weer een dag lang lesgeven in twee ruimtes.
Dank je wel, Corona.

Als ik me aan de 1,5 meter wil houden, moet ik mijn studenten opsplitsen in 2 ruimtes: de mijne en de ernaast gelegen ruimte. Ik draai daarvoor een aangepast programma, zodat ik steeds de ene groep zelfstandig aan het werk kan zetten en met de ander iets kan doen waarbij ik ze begeleiding kan geven. En dan weer andersom. Dat houdt in dat ik alles op een dag twee keer moet uitleggen en twee keer moet nabespreken. Ik zeg het maar eerlijk: ik vind het gedoe, iedere keer weer. Maar niemand zit te wachten op een sjacherijnige juf, dus we proberen er maar ‘lankmoedig’ onder te blijven.

Als ruimte 1 aan het werk is gezet, loop ik naar ruimte 2 om daar de begeleide oefening te gaan doen. Deurtje open, deurtje dicht. Het lijkt het Theater van de Lach wel, behalve dat het niet grappig is.
In ruimte 2 gaan we contacten maken met Spirit volgens een bepaalde invalshoek. En dat stuk van de les kan ik plannen, maar wat er vervolgens gebeurt, is aan Spirit, zo zeg ik vaak tegen de studenten: ‘Spirit is de hoofddocent.’ Afijn, wij gaan aan de slag en wanneer de eerste student voor de groep een contact maakt, doet zich iets voor. Zij geeft daar, op een bepaalde manier, een ‘te aardse draai aan’ door te zeggen dat de overledene nog steeds in de problemen zit. En dat zorgt voor een misverstand omdat het a) niet strookt met de werkelijkheid en b) zo’n opmerking de ontvanger heel ongerust kan maken. Heel goed dat dit zich voordoet! Want nu kan ik het bespreken en kan ik ze aan het denken zetten. Dit gaat, zoals Mavis Pittilla het altijd zo mooi zegt, over: ‘Knowing about your Fathers business’. O, wat nuttig dit zeg. Dit moet de andere ruimte ook weten! Ik schrijf het op op mijn kladblok zodat ik het straks niet vergeet te vertellen.

Een uur later loop ik terug naar ruimte 1. Ze zijn net klaar met hun oefening, dus die bespreken we even na. Daarna leg ik aan deze groep de oefening van het contact maken maken via die bepaalde invalshoek uit. De eerste student gaat voor de groep aan de slag en… geloof het of niet… hier gebeurt precies hetzelfde als in ruimte 2! Nou ja zeg, wat goed!

Wat toevallig ook.
Of…
Niet…

Na de oefening is het lunch-tijd. Ruimte 2 was eerder gaan lunchen, dus als ze klaar zijn, leg ik iets aan hen uit. Ik wil ze voor de volgende oefening in tweetallen laten werken. Er blijkt iemand nog niet terug te zijn van de lunch, wat één voordeel heeft: ze zijn nu met een even aantal. Ik zeg dat ze alvast mogen beginnen en dat degene die zo terugkomt dan vanmiddag mee kan draaien in de andere ruimte en dan zien we wel weer… Dus zo gaan we het doen.

Ik terug naar ruimte 1. Als ik daar wil gaan starten, met de extra student erbij, heeft iemand een vraag:
“Bij die oefening die we vanmorgen deden, toen voelde ik de hele ochtend al een overledene bij mij en het voelt belangrijk om daar nog woorden aan te geven. Mag ik dat contact misschien alsnog maken en kijken voor wie het is?”
Jazeker mag dat. Het programma is ondertussen toch al een zootje…
Ze maakt het contact. Het is een jonge jongen die is verongelukt. Best heel emotioneel. En 3 x raden wie de ontvanger blijkt te zijn: de vrouw die eigenlijk in de andere ruimte had moeten zitten.

Hu?
Hoe kan dat nou?
Dus die overleden jongen was al bij de student in ruimte 1 en hij wist dat de ontvanger na de pauze uit ruimte 2 over zou komen?

Janneke, Janneke…
Er is helemaal geen ruimte 1 en geen ruimte 2.
Er is helemaal geen verstoord lesprogramma.
Muren, problemen, gedoe, allemaal bedenksels.
Alles is één.
Alles is Spirit.
Je weet wel… die van de hoofddocent…

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

DIT MOEST NU GEBEUREN

Het was al een mooi lesweekend
over privé-consulten.
Maar het werd nog mooier
toen ik achteraf iets hoorde….

Tijdens dit weekend voor studenten mediumschap, gaat het dus helemaal over privé-consulten. Want dat is echt een specifiek onderdeel binnen het mediumschap waar ontzettend veel over te leren valt. Het is ook een kwetsbaar stuk en misschien is het daarom dat studenten na hun opleiding vaak niet de stap zetten naar het geven van die consulten. Dat vind ik jammer, want de behoefte aan goeie mediums die goeie consulten kunnen geven, is heel groot. Dus om de stap naar de praktijk te verkleinen, geef ik dit weekend. En om de praktijk zo goed mogelijk na te bootsen, krijgen de studenten (die normaal vooral oefenen ‘op elkaar’) dit weekend de kans om te werken met echte klanten met echte kwesties! (Met dank nog aan de tientallen proef-personen die zich hiervoor hadden aangemeld.)

Juist omdat het geven van een privé-consult iets kwetsbaars is, vind ik dat ik zelf ook met de billen bloot moet. En daarom start ik dit weekend altijd met het geven van een openbaar privé-consult. Frank en Anita van de spirituele community Zwave deden de organisatie en zij hadden een klant voor me geregeld. Altijd weer spannend. Je weet nooit hoe een consult verloopt en ergens zit toch in je achterhoofd: stel dat het niet goed gaat, wat doet dat dan met je geloofwaardigheid als juf? Maar toen ik zelf nog les kreeg, heb ik ooit meegemaakt dat een oefening voor de groep niet goed ging bij een docent en die ging daar zo krachtig en mooi mee om, dat het mij de ruimte gaf om het risico te nemen om eventueel ‘ook de fout in te mogen gaan’. In de praktijk gaat het eigenlijk altijd goed, met hier en daar wat ‘problemen’ en ‘stroevigheden’ waar ik tegenaan loop, maar dat zijn juist de waardevolste leermomenten.

Na een inleiding over hoe ik me voorbereid op een consult, vroeg ik de klant naar voren te komen. Het bleek een leuke vrouw met wel het nodige bagage (zoals ik dat voelde), dus er was genoeg materiaal om mee te werken. Om privacy-redenen kan ik hier niet teveel over de inhoud van het consult vertellen. Maar wat ik wel kan zeggen was dat zij al weken in twijfel was: wel of niet ‘springen’ in een bepaalde werksituatie. Die situatie moest ik helder zien te krijgen en daarna zou ik iemand uit de spirituele wereld erbij uitnodigen om te zien wat die zou toevoegen aan het verhaal.
Ik voelde dat zij hoopte op een contact met een familielid. Maar degene die doorkwam was een man die weliswaar ‘vaderlijke gevoelens’ voor haar had gehad, maar dan wel binnen een werksituatie. Het was haar oude baas waar ze een hele goeie band mee had gehad. Ze was verbijsterd en het kostte haar echt even moeite om zich te kunnen openen voor het idee dat hij hier nu was. Maar hij liet zien dat hij altijd in haar had geloofd en ook waarom. Hij benoemde haar talenten en liet zien dat hij haar daarom altijd kansen zoveel had gegeven. Zijn vertrouwen in haar was altijd groot geweest en nog steeds. Deze man – juist deze man! – was precies de juiste persoon om nu tegen haar te kunnen zeggen over haar werksituatie: ‘Toe maar, spring maar, je kunt het, het komt goed.’

De klant was achteraf erg ontroerd en ze voelde zich gesterkt, alleen al door het feit dat ze zo werd gezien in de fase waar ze nu zat. Hier werd weer eens voor iedereen voelbaar hoe ongelooflijk betrokken en intelligent de spirituele wereld is.

Pas achteraf hoorde ik van Frank en Anita hoe het kwam dat zij die ochtend mijn proef-cliënt was geweest. Het bleek dat er eigenlijk iemand anders zou komen. Maar die kon niet, vanwege een Corona-test. En dus hadden ze, de avond ervoor, nog in allerijl iemand moeten zoeken in hun eigen kring. Ze benaderden deze vriendin en door een mooi toeval kon zij ook komen. Het proef-consult bleek precies datgene te zijn wat ze nodig had om die eindeloze kwestie van wel of niet springen aan te kunnen gaan.
“Ze heeft besloten. Ze springt”, zei Frank tegen mij aan het eind van het weekend. “En ze vertelde me dat ze er nu ook echt vertrouwen in heeft.”

De wondere wegen van Spirit.

Vandaag zei een klant: “Het is zo jammer als mensen overlijden, dat ze niets meer voor je kunnen doen.”
“Nou…”, zei ik. “Zeg dat niet te snel.”

Het gebeurt altijd anders dan je verwacht.
En op manieren die wij niet kunnen bevatten.
Maar als ze vinden dat het tijd is om in te grijpen
dan kunnen ze behoorlijk ver gaan
in het laten plaatsvinden van dingen waarvan zij weten:
dit moet nu gebeuren.

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

HET HOUDT NOOIT OP

Weer aan de slag.
Na een maand vakantie.
Toch altijd weer een momentje…

En tegelijkertijd. Als ik naar de praktijk ga, me heb voorbereid, de deur weer open doe, de eerste klant weer binnenlaat en als die tegenover me gaat zitten… Dat ene gevoel. Zo’n prachtig gevoel: het me openstellen voor dat heilige dat voor mij een privé-consult is.
De spanning (toch nog altijd aanwezig op een bepaalde manier).
En de nieuwsgierigheid: wat zal er gaan gebeuren?

In mijn voorbereiding speelt een aantal factoren een grote rol. Een daarvan is dat ik me bewust ben dat een ander stuk van mij aan het werk gaat. Niet mijn hoofd. Niet mijn fysieke, emotionele, mentale kant, maar mijn essentie: mijn spirituele kern. Mijn ziel. Daar begint de heiligheid van het privé-consult; bij het besef dat dat andere stuk nu het woord krijgt. En dat ik, hoewel ik niet in trance ga en er helemaal ‘bij’ ben en voor elk woord de verantwoordelijkheid draag, dat ik toch verrast kan zijn door de beelden die ik zie en door de woorden die ik zeg.

Het allermooiste is het wat mij betreft als ik, vanuit die heilige plek in mij, niet ‘top down’ tegen de klant ga zeggen: zo zit het en dat moet je doen. Nee, dat is niet mijn taak. Want die klant is net zo goed een ziel. Alleen die is, door aards gedoe, een beetje van dat zielsgevoel afgedreven. Dus die kan op dat moment niet goed bij die innerlijke wijsheid die hij of zij net zo goed in zich draagt. Maar het is dus mijn taak om de klant daar naartoe te brengen. Terug naar de kern en naar het eigen heldere weten. Om van daaruit, vanuit die gelijkgestemdheid, samen te kijken naar de situatie zoals die is en wat daar nodig is. Zo voelt de klant zich na afloop niet ‘geadviseerd door iemand van bovenaf’ (wat eigenlijk heel klein maakt), maar juist gezien, gesterkt en terug in eigen kracht!

Nou komt de grote vraag: hoe doe je dat? Ik heb er, geloof het of niet, nog tijdens mijn vakantie over nagedacht. En ik geloof niet dat het iets is wat je dóet als medium. Het is iets wat gebeurt zodra je aan de slag gaat. De klant mag namelijk niks zeggen over de reden van het consult. Die gaat zitten en trekt misschien 2 lintjes, of niet, maar in elk geval: er wordt niks verteld. Ik ga zitten, ik stem af en ik voel. En dan gebeurt het. Ik zeg bijvoorbeeld (gebeurde vandaag): “Je voelt als een flipperkast waarin het balletje de hele tijd heen en weer schiet tussen 2 obstakels: onrustig, gejaagd en het gaat geen kant op. Dat put je uit en je voelt: oude strategieën moet ik loslaten, want die werken niet meer. Je bent veranderd, door een verlies. Je bent niet meer dezelfde. Het verlies, een overlijden als ik het goed voel, heeft je doen inzien, heel heel diep van binnen, dat je lang geleefd hebt vanuit het dóen en dat het nu tijd wordt om te gaan leven vanuit je Zijn.”

Stel dat dit klopt – en dat deed het gelukkig (je kunt er ook naast zitten en dan heb je een probleempje. ; • ) – maar als het klopt, dan gebeurt er iets. De klant is namelijk binnen komen lopen, is gaan zitten, heeft thee of koffie gekregen en wordt vervolgens vanuit het niets ineens ‘gezien’. Echt gezien. En daar, precies daar, komt de magie erin. Want je Ziet als medium de ziel van die persoon. Je Ziet de kern van hem of haar en ook wat die nu doormaakt. En dat Zien is zo… O mensen, dat is zo mooi. Zo ontzaggelijk krachtig en helend. Zo magisch. Want er zijn geen lelijke zielen. Dus je ziet altijd iets moois. En dat voel je dus gebeuren bij die klant, die gezien wordt, in zijn of haar schoonheid en kracht en wijsheid. Maskers, verhalen, imago, het mag allemaal even aan de kant. We zijn waar we wezen moeten: bij de kern van de zaak. En omdat je diegene daar ziet, in de kern, ziet hij of zij zichzelf daar ook weer. En dan… zitten we dus op hetzelfde niveau en kunnen we gaan samenwerken. En natuurlijk: ik werk, ik zie, vertel, duidt, maar… ik leg niks op. Ik blijf bij diegene, alsof ik zijn of haar hand vasthou en steeds check: ben je er nog? Voelt het goed? Kunnen we door naar het volgende stukje? En soms vraag ik ook iets, om die ziel zichzelf te laten horen. Bijvoorbeeld: “Fantaseer eens, als alles mogelijk is, wat zou je dan creëren?” En dan komt het gewoon. En dan zie je klant zelf ook kijken: waar kwam dat nou vandaan?

Dat is in mijn ogen de schoonheid van het privé-consult.
Zo samen even verblijven
in die bubbel van magie.
En daarom hou ik nog steeds van mijn werk.
En leer ik nog iedere dag.
Want wat je kunt leren van magie is oneindig…
Het houdt nooit op…

22 en 23 Augustus: lesweekend privé-consulten, via Zwave in Weesp. Voor (oud)-studenten mediumschap die de volgende stap willen zetten in hun ontwikkeling. Want het houdt nooit op. Nog 2 plekken over. Aanmelden of vragen: janneke@jannekeleber.nl / welkom@zwave-weesp.nl

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Verbonden

Het ging over intuïtie
in de les van de Jaaropleiding Mediumschap.
We stelden vast dat intuïtie er altijd is,
maar: kun je er ook altijd bij?

Daar had J. een vraag over. Een hele gevoelige vraag:
“Deze week moeten we onze hond in laten slapen. En ik vind het zo moeilijk! Het is ontzettend emotioneel en daardoor lukt het me niet om bij dat intuïtieve gevoel te komen om antwoord te krijgen op de vragen: is dit de juiste beslissing? Kan het niet nog even wachten? Wat zou mijn hond er zelf van vinden?”
Hele goeie vraag natuurlijk. En zo belangrijk en veelvoorkomend! In consulten met overleden dieren valt me op dat in veel gevallen de hamvraag van de ontvanger is: ‘Heb ik het goed gedaan om je te laten gaan?’ Je bepaalt toch over het eind van het leven van iemand die je heel dierbaar is. En voor sommige mensen is dat misschien ‘slechts’ een dier, maar mij is het inmiddels wel duidelijk dat de relatie dier/mens net zo goed een diepe zielverbinding kan zijn. Dus hoe moelijk is het dan om de verantwoordelijkheid te dragen over het eind van zijn of haar aardse leven?

Ik gooide de vraag eerst in de groep.
Want je kunt als juf wel van alles vertellen.
Maar uiteindelijk wil je dat je studenten ook zelf nadenken.

L. reageerde als eerste: “Wat ik doe als ik overmand wordt door emoties, is ze niet wegduwen, maar er echt even mee gaan zitten en er juist helemaal induiken en dan alles voelen wat er te voelen valt. En wat ik heb gemerkt is: daarna komt er rust. En dan komt er ook weer ruimte voor je intuïtie.”

Kijk, wat een prachtige les van L.
En daar kon J. ook zeker wat mee.
Maar het voelde alsof iets anders ook nog gezegd moest worden. Iets ‘van boven’. Er kwam een beeld bij mij binnen. Het ging over ‘het bespreken met het dier.’

“Als je nou straks thuis bent”, zei ik. “Dan kun je het volgende proberen. Je gaat er eerst even in alle rust voor zitten en doen wat L. zonet heeft uitgelegd. En áls die storm van emoties dan is uitgeraasd en áls de rust dan terugkeert, stel je dan eens voor dat je in die open plek die dan ontstaat, gaat zitten. Met je hond. Om even samen te zijn met betrekking tot dit onderwerp. En laat alles open. Kijk gewoon wat er op dat moment gebeurt.”
Ze knikte.
Ze zou het proberen.

Er komt net een appje binnen: ‘Lieve Janneke, ik heb vanavond contact gemaakt met onze hond. We zaten samen in het bos. Ik vroeg hem of hij het oke vindt wat er deze week gaat gebeuren. Hij legde zijn koppie op mijn been. Zo zaten we een tijdje. Toen liep hij heel rustig bij mij weg. Dit voelde oke voor ons beiden. Ik ben blij dat ik dit heb aangereikt gekregen. Dit geeft een heel stuk rust!”

Het blijf een moeilijke beslissing.
Maar ze heeft het overlegd.
Want als die zielsverbinding dan toch zo voelbaar is…
dan kun je er ook gebruik van maken.
En nee, dat is niet moeilijk.
Het is wie je bent:
intuïtief.
Het is wat jullie zijn:
Verbonden.

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Ik doe het

Ze zei: “Ik wil eigenlijk heel graag ergens een opleiding mediumschap gaan volgen…”
Ik zei: “Maar…?”
Ze zei: “Ik durf niet.”
Ik zei: “Waar zit je angst?”
Zij zei: “Ik vind het geloof ik een beetje eng… omdat ik niet weet waar ik me mee inlaat…”

Oke, waar te beginnen.
Met eerst te zeggen dat je inlaten met iets nieuws en onbekends natuurlijk altijd spannend is. Dus dat begrijp ik. Maar dan de vraag: waar hebben we het eigenlijk over? Waar laten we ons eigenlijk mee in als we de spirituele wereld gaan onderzoeken?

De spirituele wereld.
Ik krijg al tranen in mijn ogen als ik de woorden opschrijf.
Zo ontzettend groots. Zo eindeloos geduldig. Zo onmetelijk liefdevol. Zo compleet onvoorwaardelijk. Het is bijna niet voor te stellen. En waarom is het bijna niet voor te stellen? Omdat we al zo lang ‘hier’ zijn, in het aardse. En hier gelden die mooie dingen niet zo sterk. Hier is niets zo groots en zo geduldig. Hier is bijna niets onvoorwaardelijk, behalve dan misschien de liefde van een dier. Hier is mensen-liefde zo vaak economie. (Als jij niet voor mij… dan ik ook niet voor jou…).

Als je denkt aan onze spirituele vrienden en leraren (ik worstel momenteel een beetje met het woord gidsen). Hoe die altijd voor ons klaarstaan, ons bijstaan, ons zachtjes leiden en soms hard aanwijzingen geven. En in veruit de meeste gevallen krijgen ze daar geen enkele vorm van dankbaarheid voor terug. Sterker nog: hun bestaan wordt meestal gewoon ontkend. Hoe houden ze dat vol. Hoe diep moet hun liefde voor ons dan wel niet zijn.

Dit is geen klaagzang over de mens en over de aarde. Het is goed hier en het is aan ons om het nog beter te maken. Heel kort samengevat is dat denk ik een beetje de kern van het project Leven op Aarde. Maar laat het feit dat we vergeten zijn hoe het in de oorsprong was en hoe wij in de oorsprong waren, niet de reden zijn om, uit angst, ons niet in onze oorsprong te verdiepen. Geef toe aan dat verlangen dat misschien niet rationeel is, maar dat wel van heel diep van binnen komt, van de plek waar we nog steeds verbonden zijn met ‘thuis’. Geef toe aan dat verlangen om een stukje van ‘daar’ te ervaren in het ‘hier’. Een stukje hemel op aarde te brengen.

Dit alles zei ik tegen haar.
Een beetje in extase en met tranen in mijn ogen.
Ze keek me aan en zei:
“Ik doe het.”

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Andere mooie dingen dan normaal

ANDERE MOOIE DINGEN DAN NORMAAL

Ook veel van mijn consulten
gaan momenteel online.
En hoewel het iets vermoeiender is om tegen een scherm te praten,
is de kwaliteit van de consulten
hetzelfde als wanneer iemand tegenover je zit.

Van de week had ik een consult via Skype met een moeder die eerst haar dochter de kamer uit moest zien te krijgen. Daar was ik getuige van, want we hadden al een openstaande verbinding. Moeder moest het meisje, van een jaar of 7 en met een verstandelijke handicap, echt overtuigen, maar na de belofte dat ze langer op de iPad mocht, ging ze dan toch. Ze zwaaide nog even naar mij op de computer, haar duim in haar mond, heel schattig. En toen verdween ze op de gang.
Alleen toen het gesprek met moeder net begonnen was, kon ik op het scherm zien dat achter haar rug de deur toch weer heel voorzichtg een beetje open ging. En heel even zag ik weer dat hoofd van het meisje verschijnen. Daarna verdween het weer, maar de deur bleef openstaan en ik dacht: ze staat daar achter. Ze luistert mee. Wat nu te doen? Ik maakte de afweging en besloot het niet te zeggen. Moeder zat net lekker en we waren al begonnen en als het meisje zo rustiger was, dan moest het maar zo.
Ik begon het consult. Het ging over de zware tijd die moeder had gehad de afgelopen maanden, met het overlijden van haar moeder en vader kort achter elkaar. Beiden kwamen door. En vooral haar vader kwam haar een hart onder de riem steken, want zijn dochter weet niet goed waar het heen gaat qua werk en zit nu bovendien thuis samen met haar dochtertje, wat best ingrijpend is.

Ik lette goed op. Geen dingen zeggen die kwaad zouden kunnen voor het kind. Maar toen realiseerde ik me dat de vader van de moeder dat zelf ook al wist. Hij bracht mijn aandacht zelfs op zijn kleindochter en liet me weten dat die de afgelopen tijd een ontwikkeling had doorgemaakt die niet voorzien was. En dat dat kwam door de volharding van moeder, die tegen alle meningen in, altijd geloof had gehouden in het vermogen van haar meisje om te leren praten. Moeder huilde. En knikte. Zo was het gegaan. En het deed haar goed dat haar eigen vader dat vanaf de andere kant toch nog had meegekregen.
“Ik denk zelfs”, zei ze. “Dat ze ook nog kan leren haar emoties te uiten. Dat zou echt fantastisch voor haar zijn.”
Ze huilde, want alles kwam eruit. En ik liet haar gewoon maar even huilen. Op zo’n moment voelt het wel ontzettend rot dat je niet de mogelijkheid hebt om fysiek troost te geven. Een hand op haar hand. Het pakken van de tissues…

Op dat moment zag ik dat achter moeder de deur langzaam weer verder openging. Weer verscheen het hoofd van het meisje om de hoek. Even wachtte ze, aarzelde… en toen, ineens, rende ze naar moeder toe, klom op haar schoot, sloeg haar armen om haar nek en zei:
“Shhhhh, mamma, shhhhhh. Mama goed. Mama goed.”

Ik zag aan moeder en kind dat dit nog nooit eerder zo was gebeurd. Dat ze allebei verrast waren, maar ze lieten elkaar niet meer los. En zo keek ik, hevig ontroerd, naar dit grote moment voor beiden.
Samen huilen.
Samen emoties uitwisselen.
Dat wat moeder 1 minuut geleden had voorspeld dat kon gaan gebeuren,
gebeurde nu.

Het was een prachtig gezicht. En pas naderhand realiseerd ik me dat dit nooit zo kunnen lopen als het consult niet via Skype was gegaan. Dan had de dochter nooit achter de deur gestaan en was ze geen getuige geweest van haar moeders emoties.

Er gebeuren nog steeds
hele mooi dingen.
Alleen dan andere mooie dingen dan normaal.

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Bellen met Het Hogere

‘Wat heb je d’r aan?’
Dat vroeg laatst een student zich af
toen we het hadden over communicatie met Het Hogere.

Ik noem het even bewust zo, Het Hogere. Niet gidsen of engelen of zo. Omdat ik, door voortschrijdend inzicht, steeds meer het gevoel krijg dat het niet goed is om de spirituele wereld teveel te kaderen. Wij, hier in het aardse, denken supergekaderd. Met mannen en vrouwen, Nederlanders en buitenlanders, jongeren en ouderen, etc. Dat is een kenmerk van ons leven hier: hokjes. Maar Spirit is voor mijn gevoel veel minder afgebakend en juist veel meer… één.

Bovendien dragen we allemaal een stukje Spirit of goddelijkheid ìn ons en dat loopt dan weer naadloos over in het goddelijke om ons heen. Dus inhoudelijk maakt het dus niet uit of je je richt tot je eigen Hogere Zelf of de spirituele wereld om ons heen, vandaar nu maar de naam Het Hogere…

Ik heb er lang vraagtekens bij gehad en zoals u leest zijn mijn ideeën erover nog steeds in ontwikkeling. Maar ik ben nu op het punt dat ik het prettig vind om ernaar uit te reiken en me erop af te stemmen en dan te zien wat er komt. Vooral als ik rondloop met een kwestie.

Zo liep ik deze week op een ochtend op de hei. De zon scheen en van alle kanten schitterden kleine druppeltjes dauw aan de heide, als glinsterende diamantjes. Het was stil en in de verte volgde een ree nauwlettend mijn bewegingen. Kortom: alles was goed, behalve de kwestie in mijn hoofd. En die ging over de angst om mensen teleur te stellen.
Niemand wil iemand teleurstellen. Het is een rotgevoel. En voor mij, als supergetrainde pleaser, geldt dat misschien nog wel meer. Als ik mensen teleurstel, voelt het alsof ik faal. Terwijl het toch af en toe gebeurt. En die kwestie hield mij bezig.
Mijn hoofd draaide rondjes, steeds dezelfde gedachtes die steeds dezelfde emoties opriepen. Voor je het weet, draai je jezelf vast. En op zo’n moment voelt het goed om de cirkel te doorbreken en uit te reiken naar Het Hogere.

– My Spirit friends, how do you perceive us when we disappoint someone?
= Dearest, to start with: you never disappoint us, because we know you from the heart. We are connected with you and are one with you. No expectations, no disappointment. Just de feeling of support and some guidance from time to time.
– Thank you. But how about when I disappoint other people?
= Beloved, you háve to disappoint other people. If possible on a regular basis.
– What? Why!
= If not it would mean that you would only live by other peoples expectations. And that is not what living your life is about.

De opluchting.
De vrijheid.
Ach ja, natuurlijk, zo was het ook.
En ook de beslissing: ik ga dit meer onder de aandacht brengen bij studenten.
Meteen een hele leuke les gecreëerd voor tijdens de Intensieve 4-Daagse in mei.
Want gesprekken als deze… die gun je toch iedereen!

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Paars snappen

Ik werk graag met gekleurde linten.
En die kleuren hebben betekenissen.
Maar de ene kleur is makkelijker dan de andere.
En paars… snapte ik nooit.

Bij paars heeft veel te maken met ‘het spirituele’, maar ik begreep nooit waaróm. En ik werkte er wel mee… En soms kwam het blauw in het paars meer naar voren en dan wist ik dat het ging over ‘waarheid zoeken’, of over ‘communicatie’ mbt spiritualiteit. Soms komt het rood naar voren en dan kon het gaan over ‘geaard blijven’ of de ‘passie’ mbt spiritiualiteit of iets met kracht. Je kunt nooit zeggen: het is altijd dat… Als 3 klanten een kleur trekken, is het 3 x een ander verhaal. Maar de kleur is de ingang en als het goed is, dan volgt dan de rest van het verhaal vanzelf. Alleen omdat ik paars niet ècht begreep, liep ik daarin nog wel eens vast.

Ik zat een keer na het werk met een paars lint in mijn handen. En ik vroeg: er is nog meer met jou hè, maar wat? Toen voelde ik verdriet opkomen (blauw van water, emotie en rood van pijn) en ik realiseerde me dat het ook een melancholische kleur is. Hij wordt ook nog weleens getrokken wanneer mensen grote verliezen hebben geleden. En ik hoorde van een begrafenis-onderneemster dat paars ook steeds vaker bij begrafenissen wordt gebruikt. Dus dat was weer een puzzelstukje, maar ik bleef het gevoel houden: ik mis iets. En ik wil heel graag weten wat.

Die kans kreeg ik deze week, dankzij klant C.. Zij trok paars en ik dacht: ‘Gaan we weer…’ Maar toen gebeurde er dit: het blauw en het rood ín het paars, gingen ineens recht tegenover elkaar staan. Ik dacht: ‘Héeeee, dat is interessant, want dat klopt!’ Blauw en rood zijn namelijk tegenovergestelde kleuren: water en vuur. Ik zag bij C. dat ze lange tijd een innerlijke strijd had gevoerd. Een strijd die voortkwam uit de grote verschillen tussen haar vader en haar moeder. En zij was de sjaak.
Het uiteindelijke gevolg: een burn out.
Pas nu ik het opschrijf, zie ik het : burn out. Opgebrand. Het vuur had gewonnen en… verloren tegelijk. Niemand wint bij een innerlijke strijd.

Verhaal-technisch was dit voor C. een pittig stukje, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik van binnen professioneel zat te jubelen: ik heb ‘m te pakken! Ik nader de kern van paars!
En nu goed opletten, want nou komt het:
Na de burn out, toen het vuur weer een beetje terugkwam in haar leven, kwam C. intuïtief zelf tot een oplossing. Ik mag wel zeggen: een briljante oplossing. Ze besloot om, in plaats van de strijd opnieuw te laten oplaaien, iets anders te doen, namelijk om de twee uitersten in haarzelf… met elkaar te verenigen. Om rood en blauw niet meer met elkaar te laten vechten, maar om ze samen te brengen. En zo ontstond: paars.

(Korte stilte voor een gevoel van wauw.)

Ik dacht: dit is het.
Dit is de link naar het spirituele.
Niet de strijd tussen de verschillen,
maar erboven gaan staan (!)
en verenigen.
Zodat er er iets heel nieuws kan ontstaan.
Paars.

Dank aan en groot respect voor C.
En met een enorme vreugde kan ik nu zeggen:
ik snap paars.

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.