web analytics

Intuïtie kapot

Help, m’n intuïtie is kapot!
Aldus S. in de mail die hij me stuurde.
Hij wilde op consult komen
om te kijken of ik het ding kon ‘repareren’.

Ik zie intuïtie als iets wat hoort bij ons Hogere Zelf. Als het zintuig van de ziel. Als het kompas in ons leven. Als iets heiligs. En dus zeker niet als een ding dat kapot kan gaan.
“Hij zit er anders continu naast”, zegt S. als hij tegenover me zit.
“Of je hebt er niet goed naar geluisterd”, zeg ik.
“Daar ligt het niet aan”, zegt S. “Ik heb ontzettend veel signalen gehad en die wezen allemaal één kant op. Ik heb precies gedaan wat dat inhield en alles is misgelopen.”

Het blijkt dat zijn zaak failliet is. Een zaak die hij runde samen met een compagnon. En daar zit ‘m de kneep, want de samenwerking was niet optimaal.
“Die man wilde dat ik hem zijn gang liet gaan. En dat wilde ik ook wel, want daar had ik hem voor aangetrokken. Maar dan moet je iemand wel kunnen vertrouwen…”

Vertrouwen. Als hij het woord uitspreekt, klinkt het harder, nadrukkelijker. Ik zie het ook in grote letters boven zijn hoofd. Dát is, zo voel ik, het onderwerp van dit gesprek. En dát is intuïtie.

“Ik heb de indruk dat vertrouwen sowieso een lastig iets is in jouw leven, klopt dat?”, vraag ik.
“Ja, dat klopt”, zegt hij. “Maar daar ben ik hier niet voor. Ik kom hier voor…”
Ah, de klant neemt de regie.
Vroeger ging ik daar nog weleens in mee.
Maar in de loop der jaren heb ik geleerd…
“Wacht even”, zeg ik. “Je bent hier nu bij mij op consult. Dus je zult, of je dat nu makkelijk vindt of niet, mijn intuïtie wel moeten vertrouwen. Anders had je net zo goed niet kunnen komen.”
Ik voel het gevecht dat hij nu vanbinnen levert. Dit is echt heel lastig voor hem.
“Zeg het maar”, zeg ik. “Kun je mij 3 kwartier vertrouwen, of niet?”
Hij kijkt me verbijsterd en gekweld aan.
“Ik zal het proberen”, zegt hij dan.
“Doe het maar gewoon”, zeg ik.
“Oke, ik doe het”, zegt hij.
“Als je aan het eind van het consult er niks aan hebt gehad, dan hoef je niet te betalen, deal?”
“Deal”, zegt hij.

Nu kan ik aan het werk. Al heb ik het idee dat hij elk moment weer in kan grijpen, want deze man is, vanuit een gebrek aan vertrouwen, een control freak. En dit, precies dit, is wat er gebeurd is met de compagnon en de zaak. Hij heeft iemand aangetrokken, maar heeft deze persoon nooit echt zijn vertrouwen durven geven. Dat gaf spanningen. Vervolgens zocht hij heil bij zijn intuïtie. Maar: ook weer niet echt, want ook daar hield hij de controle.

“Ik zie intuïtie-kaarten”, zeg ik. “Heb je die ook geraadpleegd?”
“Ja, die set”, zegt hij, boos wijzend naar een doos die in de vensterbank staat. “Ik dacht vanmorgen nog: ik kan ze net zo goed weggooien. Waardeloos.”
Ik pak de set.
“Pak eens een kaart die je trok en vertel eens hoe je die interpreteerde?”
Hij zoekt in de kaarten.
“Deze”, zegt hij.
‘Let Go’, zegt de kaart.
“Nou, dat zegt alles toch? Let Go. Dus ik denk: ik laat hem zijn gang gaan…”
De ondertekst luidt: ‘As you surrender the need to control, your relaxed energy rapidly attracts your desires.’
“Waar de kaart toe oproept”, zeg ik. “Is ontspannen achterover leunen. In vertrouwen. Wetend dat, met deze houding, er komt wat je nodig hebt. Maar wat jij volgens mij gedaan hebt is je compagnon, nadat die boos werd, in zijn sop gaar laten koken. Zonder vertrouwen. Je hebt omstandigheden gecreëerd waarin hij nooit heeft kunnen doen waar jij op had gehoopt.”

Het wordt even stil. S. kijkt me aan.
“Dat zei hij zelf ook al”, zegt hij. “Hij zei: je hebt me nooit echt een kans gegeven.”
“Ik denk dat-ie gelijk had”, zeg ik.
“Maar… wat had ik dan ánders moeten doen?”, vraagt hij.
“Wat je nu doet, op dit moment doet: loslaten. Luisteren. Mij mijn werk laten doen. Mij vertrouwen.”

Er blijken nog heel veel andere ‘signalen’ geweest te zijn, die hij allemaal zijn eigen kant op geredeneerd heeft. Er is niks mis met zijn intuïtie, alleen zijn angst en controle-drift zijn groter en daarmee onderdrukt hij dat kleine, maar o zo wijze stemmetje.
En natuurlijk is er een reden voor dat gebrek aan vertrouwen en de drang tot controle. Maar elke verandering begint bij bewustzijn en dat kwartje is gevallen.

En 1 ding is duidelijk:
zijn intuïtie is niet kapot.

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Magic happens everywhere

Het was een lange reis geweest naar Steenwijk.
En toen ik aankwam bij het theater
wilde ik snel naar binnen lopen.
Maar toen zei iets in mij:
‘Ho…’

Ik stopte. En ik keek naar de mooie buitenkant. Naar de rode loper en die goudkleurige paaltjes met die rode koorden ertussen. En toen kwamen de gedachten…
Ooit ben ik als medium begonnen in huiskamers, samen met nog 3 collega’s. Hele bijzondere avonden waren dat, die een enorme impact op me hadden. Ik heb het jaren gedaan, uiteindelijk zelfs door het hele land. En ik kan het ieder beginnend medium aanraden, want het is een goede manier om ervaring op te doen, zo dicht bij je publiek.
Daarna kwamen de kleine zaaltjes. Eerst in wijkgebouwen, buurtcentra. Langzaamaan wat groter. De eerste uitnodigingen van spirituele verenigingen kwamen binnen. Zo’n eer…

Toen mocht ik steeds vaker demonstraties doen in kleine kerkjes. Mooie spirituele plekken met een bijzondere energie. Wat altijd helpt, bij ons werk. En nu, vanavond, voor de allereerste keer: in een theater. Toch even een moment om bij stil te staan.

Ik loop over de rode loper. Tussen de paaltjes. De deuren zoeven open. Binnen: een foyer. Alleen het woord al: foyer… Een bar, een kroonluchter, een wall of fame met foto’s van artiesten die er hebben opgetreden, voorzien van handtekeningen. Ik maak een foto van de foto van Ernst & Bobbie, de vroegere helden van de pipo en de patat. ‘De grootste soepkippen van Nederland’, staat erbij. Ik glimlach.

Dan word ik naar de zaal gebracht waar ik ga werken. Zo, dat is even anders. Normaal werk ik gelijkvloers, maar hier staan de klapstoelen als een soort heuvel van zetels voor mij opgesteld. Ik krijg een microfoon met zender om en de vraag of het licht zo goed is. Ook een first. Ernst en Bobbie zouden vast iets vinden van het licht, maar ik heb geen idee. Ik vind het licht geweldig, want ik vind alles geweldig, want ik sta in een theater!

Blijft er 1 vraag over: hoe gaat het zijn om hier te werken. De energie voelt goed, want de plaatselijke spirituele kring organiseert hier al langer avonden en dat voel je. Maar hamvraag is natuurlijk: can the magic happen here…

De avond begint. Ik geef me over en Spirit neemt de leiding. Ik praat en luister en werk en geniet en de zaal doet mee. Ik maak ruim een uur contacten en dan is het pauze. Ik hou niet van pauze; het haalt me uit de flow. Maar pauze hoort ook bij theater. Iets met de bar en omzet draaien. Organisator Marjan heeft er een mooi plan op bedacht: na de pauze vraag en antwoord doen. Top! Dus nadat de omzet is verhoogd, komen de vragen, waaronder eentje over dieren, of die als boodschappers van de spirituele wereld kunnen werken. Ja zeker kan dat! Ik vertel dat met name ‘gevleugelde dieren’ zich daar heel goed voor lenen, mede doordat ze leven tussen 2 werelden, de aardse en de lucht-wereld. En dat bij sommige mensen roodborstjes op opvallende wijze langskomen en bij anderen libellen of vlinders en dat ik zelf iets heb met lieveheersbeestjes die opduiken op de gekste plekken en momenten…

Ik wil doorgaan als mijn oog ineens valt op iets piepkleins op de houten vloer.
Ik loop erheen.
“Dit geloven jullie niet”, zeg ik.
“Een lieveheersbeestje?”, vraagt de zaal.
“Ja, echt”, zeg ik.
Hilariteit.
Iemand reikt me een briefje aan waarmee ik hem op mijn tafeltje aan de zijkant zet, zodat ik niet op hem kan gaan staan. Ik hou m’n oog erop en zie hem nog een tijdje zitten. Maar als de avond is afgelopen, is hij gevlogen. Klus geklaard en vraag beantwoord:

Can the magic happen in een theater?
O yes!
Magic can happen everywhere…

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Verkeerd gereedschap

Ik mag graag schrijven over de ziel.
Al moet ik zeggen:
ik snap er nog niks van.

Laatst vroeg ik aan de spirituele wereld waarom ik het fenomeen ziel nog steeds niet snap, na al die jaren ermee werken.
Het antwoord luidde: Proberen om je ziel te snappen, is hetzelfde als proberen om te knippen met een hamer.
‘Aha’, dacht ik. ‘Verkeerd gereedschap’.
En ik vroeg me af: hoe kan het dan wel?

Vandaag was ik me aan het voorbereiden voor een consult met een jonge vrouw toen er, onverwacht, van tevoren al een beeld bij me binnenkwam. Ik dacht: dit beeld heb ik niet opgeroepen, dit is me gestuurd. Maar door wie dan? Door de klant?
Op de voorgrond van het beeld, zag ik een compleet kale boom met druppels aan de takken. Zoals kort na een regenbui. Erachter was een schutting waar een vogel op zat. En weer daarachter, klaarde de lucht op…

De klant arriveerde en we begonnen met het consult. Ze had voelbaar een hele zware tijd achter de rug met veel verdriet en verlies. En in die tijd was ze alle duidelijkheid over zichzelf en haar leven verloren. Geen idee meer, waarheen, waarvoor… Toen dook het beeld op voor mijn ogen. En ik besloot om het met haar te delen en het te duiden.
“De boom is duidelijk flink door elkaar geschud en alles lijkt weg en verloren. Daarom is-ie kaal. De druppels geven de laatste resten van het verdriet weer. Maar de vogel op de schutting staat voor hoop en vrijheid. Hij kan zo opstijgen, al lijkt hij dat nog niet te durven en heeft-ie ook nog geen idee waar hij heen wil. Maar de weersvoorspelling is in elk geval goed.”
Ze barstte in huilen uit, tot mijn verbazing.
Het bleken tranen van opluchting.
“Ik heb op weg hiernaartoe gevraagd: ‘Laat dat medium me alsjeblieft een beeld geven met wat toekomst-perspectief, zodat ik weer vertrouwen krijg.'”
Nou, dat beeld had ze gekregen.
We spraken erover: de mogelijkheden die zich nu aandienen nu ze ‘op de schutting zit’. En hoe weer een beetje het vertrouwen terug te vinden om te gaan vliegen…
Ze zei: “Zo fijn dat je me ook letterlijk een plaatje geeft.”
Ik zei: “Het mooie is: jij had dat plaatje eerst aan mij gegeven, nog voordat je hier was. Onbewust, via de ziel. En nu mag ik het weer aan jou teruggeven, zodat je ‘met je hoofd’ kunt ontvangen, dat wat je eigenlijk diep vanbinnen al wist…”

Dat is de ziel, mensen.
Precies dat.
Alles Wetend.
Met een hoofdletter W.
Niet beperkt door tijd en ruimte.
Zoekend naar een manier gehoord te worden.
Desnoods via een omweg,
desnoods via een medium.

Wij zíjn die ziel! Een ziel die nu geland is in een aardse verpakking en die zo anders klinkt dan ons tetterende hoofd. Zo jammer dat we dat niet van kinds af aan leren. Want om echt en voluit te kunnen leven, zouden we toch op z’n minst moeten weten wie we zijn.
Niet dat het simpel is, want de ziel is ongrijpbaar en ernaar luisteren, vraagt om ‘ander gereedschap’.
Maar dit middel werkt wel:
ervaringen beschrijven
en met u delen.
Zodat u het met uw heldere hoofd kunt ontvangen…

[Weekend van de Ziel.
Vrijdagavond 7 t/m zondagmiddag 9 febr.
Texel.
Nog 2 plekken
info: janneke@jannekeleber.nl]

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Somewhere over the rainbow

Medium-technisch gezien was 2019 voor mij
het jaar van de dieren.
Zoveel consulten met overleden dieren!
Zoveel dieren die doorkwamen tijdens een demo!
Het was niet mijn plan.
Het is een offensief,
van hen.

Ook bij spiritueel centrum Zwave -Ruimte voor hart en ziel hebben ze een groot hart voor dieren. En zo kwamen ze op het idee om dit najaar een demonstratie-avond te organiseren waarbij we, met 3 mediums, ons open zouden stellen voor alleen maar dieren. Het was experimenteel. Gewoon kijken wat er zou gebeuren. Het was spannend. We hadden geen idee.

De pipo had wel belangstelling voor die avond.
“Misschien komt Aag wel door”, zei hij hoopvol.
Aag is de blauwe halsbandparkiet waarmee hij een hele speciale connectie had. De vogel die hem uit zijn depressie hielp. Die hem opvrolijkte toen hij het helemaal niet meer zag zitten. Maar ook de vogel die overleed anderhalf jaar geleden. Sindsdien wacht de pipo nog altijd op ‘een teken’. Er waren wel wat dingen gebeurd. Bijzondere dingen in mijn ogen. Maar met een medium als moeder, is de pipo een zeer kritische ontvanger. Hij wilde ge-wauwd worden.
“Wat zou je willen weten van Aag?”, vroeg ik.
“Of hij denkt dat het nog wat wordt met mij in het leven. Of mijn dromen nog gaan uitkomen. En of ik hem ooit weer zal zien”, zei de pipo.
Het zal voor sommige mensen raar klinken,
maar er bestaan soms diepe zielsconnecties tussen mensen en dieren.
En dan doet gescheiden zijn zo’n pijn…

Op de avond van het experiment gebeurde wat wel vaker gebeurt: de pipo had geen energie om nog ergens heen te gaan. Tot zijn grote spijt.
“Zou Aag ook iets door kunnen geven als ik er niet bij ben?”, vroeg hij.
“Ik weet het niet”, zei ik. “Ik ben zelf aan het werk, dus ik zou niet weten hoe.”

Het was een avond in klein gezelschap en we zaten in een kring. Dat gaf een huiselijke sfeer die we vonden passen bij dieren. Anita Kijf had een vrolijk liedje uitgekozen om mee te starten: ‘Over the Rainbow’ in de versie van de Hawaïaanse zanger Israel Kamakawiwo’ole. Ik concentreerde me tijdens de muziek alvast op de spirituele wereld, want ik zou het eerste contact maken. En boy wat een leuke avond werd het. Parkieten, katten, honden, ze kwamen allemaal door en helemaal aan het eind was er nog een paard…
Collega Saskia Kosterman voelde hem echt fysiek en ze zei, met haar armen wijd: “Het is een gigantisch paard. Echt gi-gan-tisch.”
Ontvangster: “Hij heette Giant.”
Aaaaah, dat wilde hij dus zeggen.
We leerden veel.

“Alleen geen bericht van Aag helaas”, zei ik na afloop tegen Frank Osinga.
“Wie is Aag?”, vroeg Frank.
“De vogel van de pipo”, zei ik.
“Wat voor kleur had die?”, vroeg Frank.
“Blauw”, zei ik.
“Heb jij naar de tekst van het nummer geluisterd?”, vroeg Frank.
“Nee”, zei ik.
Hij haalde de tekst van het liedje erbij op zijn telefoon:

Somewhere over the rainbow

Bluebirds fly

And the dreams that you dream of…

really do come true

Someday, I wish upon a star

Wake up where the clouds are far
behind me

Where trouble melts like lemon drops

High above the chimney top
s
That’s where you’ll find me

Zo, die kwam binnen.

De pipo sliep al toen ik thuis kwam, maar ik maakte hem gewoon wakker.
“Er is toch een bericht van Aag gekomen! Via een liedje! Met antwoorden op jouw vragen!”
Toen hij de tekst las, zag ik het aan hem:
Hij was geraakt.
“En degene die dit liedje uitzocht, wist dit niet van Aag en die vragen? Dan vind ik het echt heel bijzonder…”

Voor Sinterklaas vroeg hij een ukelele.
Hij nam het ding mee naar boven
en begon te oefenen
op Over the Rainbow.
En muziek maken, zo blijkt, ontspant hem enorm…
Dreams really do come true.

Ik wens u een dromerige Kerst.
En een coming true 2020.

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Het bordje bij Afslag 7

Er schijnt ergens een bordje te staan.
Langs de weg, bij afslag 7.
Ik heb ervan gehoord,
maar zelf heb ik het gemist.

Afslag 7, even ter verduidelijking, is de afslag vanaf de Hoofdweg. Het is de afslag met de naam Het Spirituele Pad. En precies daar staat dus dat bordje, met wat instructies. Dit is wat erop staat:

– U verlaat nu de Hoofdweg.
– Vanaf hier is de weg onverhard en minder overzichtelijk.
– De bewegwijzering wordt niet langer verzorgd door de ANWB, maar door een andere, Hogere instantie.
– Daar waar bordjes ontbreken, vertrouwt u op uw Innerlijke GPS.
– Lang niet iedereen zal u volgen, maar er zijn vele wegen naar Rome en ooit treft u elkaar allemaal weer aan.
– Door frequentie-verschillen kan er storing optreden in de communicatie met de Hoofdweg. Wees geduldig.
– U zult vanaf nu grote afstanden alleen afleggen. Zoek het gezelschap in uzelf.
– Op deze weg is de reis het doel en niet de bestemming.
– Er is geen weg terug.
– Fijne reis.

Nogmaals, het schijnt er te staan,
maar ik heb het gemist.
Mocht u binnenkort Afslag 7 nemen en het zien staan:
maak even een foto.
Dank!

En ook namens mij: Fijne Reis.

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Of ze de magie mochten voelen

Voordat de lesdag begon
was ik nog even ‘in gesprek’ met boven.
En ik legde ze een wens voor:
Mogen ze vandaag de magie van de spirituele wereld voelen?
 
‘Ze’ zijn mijn nieuwe eerstejaars studenten. Een leuke groep met mensen die nog helemaal aan het begin van hun reis staan, die nog met vraagtekens in de ogen binnenkomen en vol verwondering kunnen zijn, maar ook… nog vol met angsten. Angsten die voortkomen uit onwetendheid. En in hun geval ook uit iets teveel rare verhalen die ze hebben gehoord over ‘entiteiten in je aura’ en ‘dolende zielen’. (Als de mensen die die verhalen vertellen toch eens wisten hoeveel schade ze daarmee aanrichten… )
En ik kan nog zoveel vertellen over hoe mooi, groots, intelligent, liefdevol en magisch de spirituele wereld is, maar het komt pas echt over als mensen het zelf mogen ervaren.
 
’s Ochtends hadden sommigen van hen, in de kring en onder mijn begeleiding, hun eerste contact met de spirituele wereld gemaakt. En ’s middags zouden we van ziel tot ziel gaan werken. Tenminste, zo had ik het in mijn hoofd…
Vlak voor de pauze gebeurde het. Er kwam een kat binnenlopen. Ja, echt. Vanuit de wachtkamer. Hoe kwam die daar? En wat kwam die doen?
“Hé”, zeiden E. en R. “Dat is grappig. Dat is die kat die vanmorgen met ons meeliep vanaf het station. Wij zeiden nog: wat leuk dat je ons begeleidt vandaag.”
 
Eigenlijk weet je het dan al, hè.
Maar ja, dat hoofd…
 
De kat was druk en aandachttrekkerig. Hij keek iedereen intens aan en liep steeds maar rondjes, heel rusteloos. Ik zei: “Ga jij maar weer naar buiten.”
Maar toen ik de deur achter hem had gesloten, hoorde ik een geluid waarvan ik niet wist dat het uit een kat kon komen. Een soort van gillen. En toen wist ik: dit is niet de bedoeling, dus ik liet hem weer binnen. Op dat moment kwam ook dat gevoel in me op: ‘er moet nog 1 contact gemaakt worden.’ (De controle over de les was ik hier wel zo ongeveer kwijt.)
 
“Kan het kloppen”, zei ik toen we na de pauze weer begonnen, “dat er iemand is die nog een contact wil maken?”
“Ja”, zei E. “Ik had dat gevoel inderdaad.”
Kijk, daar had je het al. Ze sloot haar ogen, stemde zich af en begon te vertellen, over een vrouw en de bij behorende beelden. Toen ze daarmee begon, liep de kat recht op haar af. Voor de eerste keer sinds hij binnen was ging hij rustig zitten, precies bij haar voeten. Zo moest het blijkbaar gaan.
Ook voor E. was het de eerste contact zo in de groep, dus het was even zoeken. Maar terwijl we uitzochten wie de vrouw uit de spirituele wereld was en bij wie in de groep ze hoorde, ging de kat nu op zijn zij liggen en keek R. aan. Ik dacht: ‘Aha, dus het is niet voor niets dat je met precies deze twee vrouwen vanochtend bent meegelopen. Jij had een opdracht om iets tot stand te laten komen.’
 
Om privacy-redenen kan ik hier niets over het contact zelf vertellen. Maar het was het contact van iemand uit de spirituele wereld die een nare indruk heeft nagelaten in het aardse, met de nodige schade tot gevolg. En die nu vanaf de andere kant liet zien: ik heb het zo niet gewild. En mag ik je alsjeblieft helpen met helen…
 
Toen het contact klaar was, liep de kat weer naar de wachtkamer.
Job done.
Voor R. was het zo ingrijpend geweest, dat ze eerst een rondje ging lopen. En daarna besloot dat het genoeg was voor vandaag en dat ze naar huis ging om alles te laten bezinken.
Drie keer raden wie er met haar meeliep toen ze het pand verliet…
 

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Zo mooi

Intentie:
‘Ik zou graag tijdens consulten
meer direct
de wijze adviezen door willen geven
van mijn onzichtbare vrienden aan de andere kant.’
 
Dat was een intentie die deze week opkwam.
En intenties zijn krachtig spul hoor.
No shit!
Ze zetten de toon, ze geven richting en maken daarmee nieuwe dingen mogelijk.
 
Maar goed, dat zo direct doorgeven van die wijze adviezen vanaf de andere kant, dat kan niet altijd. Het gaat nog altijd om wat de klant nódig heeft, niet om waar ik zin in heb. Soms moet het gewoon meer een praktisch verhaal worden. Maar als Koen binnenkomt, voel ik al snel: bij hem zou het wel bij kunnen gebeuren. Een mooi mens, stralend, open, nieuwsgierig, liefdevol, onderzoekend, wakker. Het verbaast me dan ook niet dat het gesprek vanzelf gaat in de richting van ‘zijn eigen teampje achter hem.’
“Ik noem het meestal mijn vrienden”, zeg ik.
“Snap ik”, zegt hij. “Het woord gidsen klinkt meteen weer zo officieel.”
We knikken begrijpend.
“Het zou mooi zijn om zelf een actieve communicatie aan te gaan met die vrienden”, zeg ik.
Hij: “Ik ben me wel van ze bewust en ik zie ze ook wel gebaren, maar ik ‘versta’ ze nog niet.”
We hebben het erover hoe hij ze kan gaan leren verstaan.
Over ‘welke taal zij spreken.’
 
Het gesprek gaat ook over de liefde. Koen heeft de Grote Liefde gevonden.
“Ik zag de liefde tussen mijn grootouders als kind en ik dacht: dat is het, dat wil ik later ook. Nu heb ik haar gevonden. Maar mijn vraag is: kan ik wel onvoorwaardelijk liefhebben?”
Er gebeurt iets als hij de vraag stelt.
Alsof het niet de juiste vraag is.
Het duurt even voordat ik doorheb hoe het zit.
“Is het niet zo dat je al onvoorwaardelijk liefhebt, maar dat je bang bent om het kwijt te raken?”, vraag ik.
“Dat is het precies!”, zegt K. “Ik voel me als de oermens die vuur gevonden heeft in de vochtige, koude bossen. En die dat vuur nu koestert door het te beschermen met zijn handen en door er alles aan te doen om het brandend te houden. Bang om het te verliezen, omdat hij nog niet zelf vuur kan maken.”
 
En dan gebeurt het.
Ik wil iets zeggen, maar ik ‘hoor’ mijn teampje er ineens tussendoor komen.
Heel dichtbij.
“Tell him there is no need to worry. Tell him that he ís the fire.”
Ik wijs naar achteren.
“Mijn onzichtbare vrienden willen iets zeggen”, zeg ik.
“Zeg tegen hem dat hij zelf het vuur is.”
 
Het wordt doodstil.
We kijken elkaar aan.
En…
tranen komen op,
bij allebei.
Zonder geluid, zonder beweging.
Alleen maar steeds dikker wordende tranen in ogen die uiteindelijk naar beneden rollen.
 
“Zo mooi”, zegt K. uiteindelijk.
En ik knik.
“Zo mooi.”

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

That’s why I love you

Net terug van Texel.
Van het 14e Save Your Soul-weekend.
Drie intense dagen.
 
Save Your Soul-weekenden vinden 3 x per jaar plaats, op Texel dus, in de herberg van Esther en Veronique. De thema’s verschillen per weekend, maar bij de november-editie hoort gewoon: mediumschap. Omdat het dan zo lekker donker is. En omdat de gierende zeewind tegen de herberg beukt, terwijl wij binnen, lekker warm, uitreiken naar de spirituele wereld…
 
Gisteren was het Allerzielen en daar wilde ik graag wat mee doen. Maar wat? Ik legde het voor aan mijn spirituele vrienden. 2 Liedjes gaven ze me: Als alles duister is… En: True Colours. Dat was genoeg voor een idee.
 
’s Avonds, na de lange lesdag en het heerlijke eten, kwamen we samen. De lesruimte donker, de luiken dicht, samen in een kring en een brandend kaarsje in het midden.
“Ik vind het nu al leuk”, zei iemand.
Eerst draaide ik Als Alles Duister Is…, wat op mij altijd weer indruk maakt. De tekst is eenvoudig, maar brengt je in een staat van overpeinzing, passend bij de donkere dagen.
Daarna: een visualisatie.
Ik liet ze, in gedachten, in een huis zijn waar ze bezig waren een kamer klaar te maken voor bezoek. Dat bekende gevoel van: kussens recht leggen, koffie zetten, muziekje aan… En toen… ging de bel. Ze liepen naar de deur, deden open en daar stonden: al hun overleden dierbaren! Allemaal! En ze lieten ze binnen en begroetten ze. En zo ontstond een samen-zijn. Gewoon dat. Samen zijn. Misschien wel voor het eerst sinds jaren.
 
Er klonk gesnif, er rolden tranen en het was mooi en heel intens. Je voelde gewoon dat ze er waren. Allemaal. En zo zaten we een tijdje. Samen. Daarna noemden we hun namen. Want zolang hun namen worden genoemd, zijn ze zeker niet vergeten. En daarna, om de essentie van de band van liefde te onderstrepen, startte ik True Colours.
‘… And I see your true colours
shining through
I see your true colours,
that’s why I love you
So don’t be afraid, to let them show
Your true colours, true colours
are beautiful
like a rainbow.’
 
Na nog even in stilte samen zijn, werd het bezoek uitgelaten. En langzaam kwamen ze allemaal weer ‘terug’.
En na wat na-sniffen en overpeinzen, kwamen de verhalen. Altijd mooi om te horen.
Het mooist van allemaal vond ik die van B.:
“Ik doe die deur open en ik zie ze staan en ik denk: o jee, hoe moet dat, want die kan niet met die en die kan niet met die… Maar goed, ik denk: ik laat ze maar gewoon binnen en we zien wel. En wat bleek: nou ineens ging het hartstikke goed samen. Konden ze allemaal wel met elkaar overweg! Dat vond ik wel echt heel bijzonder, want zo is het nog nooit geweest.”
 
Allerzielen.
De maskers af.
De liefde voorop.
Samen zijn.
And I see your true colours…
That’s why I love you.

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Hoe snel? Bizar snel!

Veelgestelde vraag:
‘Hoe lang duurt het
voordat iemand die overleden is,
kan communiceren vanuit de spirituele wereld?’
Op die vraag kreeg ik laatst een interessant antwoord.
Het was een week of 3, 4 geleden, op een maandagavond. De 3e les van mijn cursus Ontdek en Train je Intuïtie stond op het punt van beginnen. Iedereen zat klaar voor de meditatie, toen de telefoon van E. afging.
Ze nam op.
Zei 2 x ja en 3 x nee en hing op.
Ze snikte.
“Mijn vader is net overleden”, zei ze.
Wij schrokken. We condoleerden haar en ik pakte tissues.
“Ik zou morgen naar hem toegaan om afscheid te nemen. Ik vind het heel erg dat dat nu niet meer kan”, zei ze.
Ik nam de gelegenheid te baat om uit te leggen dat je iemand in het aardse dan misschien niet meer kunt spreken, maar dat er via de spirituele weg nog wel mogelijkheden zijn. En dat mensen soms een betere relatie met iemand kunnen ontwikkelen na hun overlijden dan dat dat-ie ervoor was. Ja, ik weet, het klinkt gek, maar ik ken meerdere voorbeelden daarvan.
 
Zo praatten we wat, met z’n allen en vervolgens dacht ik: ik moet toch zo een programmaatje gaan draaien voor de andere cursisten. En zij zal zo wel weg willen. Dus ik zei: neem je tijd, maar als je het goed vindt, gaan we toch wat doen.
Ze knikte.
“Ik denk trouwens dat ik hier blijf”, zei ze toen.
“O?”, zei ik.
“Ja”, zei ze. “Ik kan daar nou toch niet meer heen. En ik voel me hier fijn.”
Dat voelde als een compliment. En we spraken af dat wij gewoon wat gingen doen en dat zij zou voelen wat goed voor haar was.
 
Gelukkig had ik een vrij ‘light’ oefening bedacht om mee te beginnen. Ik wilde ze laten ervaren hoe anders je bent wanneer je niet en vervolgens als je wel heel bewust in contact staat met je eigen ziel. Ik vroeg ze om eerst 10 minuten lang te schrijven wat er in ze opkwam. Achter elkaar door. Daarna zou ik ze in een visualisatie praten, waarbij ze in contact zouden komen met hun licht en met ‘het grote licht’. En daarna zouden ze weer 10 minuten schrijven, om vervolgens te kijken wat het verschil zou zijn. (Erg leuke oefening om zelf eens te proberen trouwens.)
 
We gingen aan de slag. En zij deed een beetje mee en een beetje niet en dat was allemaal goed. Na de visualisatie had ik ook ineens zin om te schrijven. Er dwarrelden woorden binnen en ik pakte pen en papier.
‘Weet, dat wij, in onze wereld, ook ademen. Wij ademen door jullie heen. En als jullie stoppen met ademen, dan ademen jullie hier met ons mee.’
Ik schreef het op. Het voelde als een algemene tekst van Spirit.
‘Mooi’, dacht ik. Ik zag het ook helemaal voor me.
Toen was het alsof er van ‘zender gewisseld werd’ en er iemand anders aan het woord kwam. Het werd een verhaal. Een brief. Vol emoties en vol excuses ook. Het ging over een leven dat geleefd was en hoe dat was gegaan. Ik zag er ook beelden bij. Ik meende iemand te zien die door de praktijk liep met modderlaarzen aan. Hij vertelde me dat waar hij nu was, hij ‘tuinen zag zo ver het oog reikte’. En ineens dacht ik: ‘Zou dit … Nee toch? Dat kan toch niet? Hij is nog geen half uur geleden overleden!’
 
Toen iedereen klaar was, bespraken we wat er bij alle cursisten gebeurd was en in hoeverre de teksten van elkaar verschilden. Altijd weer leuk en interessant. Maar ik kon het toch niet laten en ik vroeg aan E.: ‘Hield jouw vader van tuinieren?’
“Dat was het enige waar hij van hield”, zei E. “Mijn moeder kon hem bijna niet uit de tuin krijgen…”
Ik zei: “Ik denk dat ik zonet een brief van je vader heb ontvangen…”
 
Ik schreef hem over in het net.
Deed hem voor haar in een enveloppe.
En zo ging ze naar huis…
in de wetenschap dat haar vader die avond was overleden,
maar dat ze een brief van hem op zak had.
Een brief die, zo bleek later, veel betekenis voor haar zou hebben.
 
Hoe snel communicatie mogelijk is?
Zo snel.
Bizar snel.
En: het is dus nooit te laat…

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.

Wat zij voor ons betekenen (en andersom)

Gelukkig heb ik getuigen.
Anders gaat u dit verhaal
misschien niet geloven.
 
Donderdagavond was weer mijn maandelijkse oefencirkel. Een cirkel voor (oud-)studenten mediumschap die zich willen blijven ontwikkelen. En om onszelf uit te dagen, werken we vaak met een beetje een apart thema.
Dit keer had ik bedacht: communicatie met overleden dieren. Omdat ik zie dat de vraag daarnaar in de praktijk toeneemt en omdat ik ook het gevoel heb dat overleden dieren zelf vanuit de spirituele wereld ook met een soort van vreedzaam offensief bezig zijn. Dus: belangrijk onderwerp.
 
De belangstelling voor de avond was groot, dus we zaten in een cirkel die de hele praktijkruimte vulde. En hoewel men geïnteresseerd was, voelde ik ook een bepaalde scepsis. Want praten met dieren… toch een beetje raar. Ik voelde dat ik de tijd moest nemen ieders mind te openen voor het idee, want met een gesloten mind… geen communicatie. Dus ik leidde de avond in met het vertellen over een aantal van mijn eigen ervaringen en wat ik daarvan geleerd had.
“Je zult zien dat ze niet alleen heel goed feitelijk bewijs kunnen geven dat zij het zijn, maar ook dat ze prachtige boodschappen door kunnen geven.”
Toen ik dat zei, sloeg de enige aanwezige man, G., zijn handen voor zijn gezicht.
“Janneke, een boodschap van een hond… Dit vind ik echt heel lastig….”
 
Ja, dat snapte ik.
En in stilte riep ik uit naar ‘boven’:
Lieve dieren, ik kan het niet bewijzen, dat moeten jullie nu gaan doen!
 
We deden een meditatie en een visualisatie waarbij we ons open stelden voor alle dierenvriendjes aan de overkant. En toen moest ik het loslaten.
“Wie voelt er een dier bij zich?”
Dat Y. begon, verbaasde me niet. Zij is zo iemand met een enorm hart voor dieren. Ze had een boskat, met een dikke staart die hij steeds onder de neus van zijn baasje door haalde. Van andere mensen moest hij niets hebben. En hij wist te vertellen dat zijn baasje een fysieke strijd had geleverd, waar hij, als kat, machteloos getuige van was geweest.
G. herkende het.
Dat is de boskat van vrienden van mij. Die deed dat met die staart inderdaad altijd op de bank en alleen bij zijn baasje. Voor andere mensen had hij geen belangstelling. Die man heeft heel zwaar reuma gekregen wat een heftig gevecht is geweest. Ik snap dat die kat dat gevoeld heeft.
 
Dat was alvast mooi. En ik wist dat er meer mogelijk was. Naarmate de avond vorderde en iedereen begon te voelen hoe het werkte en dat (!) het werkte, werd de samenwerking intenser. Er kwam een hond die overal lak aan had gehad tijdens zijn leven. Die wegliep wanneer hij wilde en die sliep waar hij wilde, desnoods midden in de kamer. En die liet weten aan zijn aanwezige bazin: “Dit is belangrijk: doen wat je wilt, ruimte voor jezelf nemen.” Haar reactie: “Ik realiseer me nu pas dat ik toen vaak heb gedacht: ik wou dat ik meer kon leven zoals hij het deed. Nu doe ik dat ook. Eigenlijk is hij mijn leermeester geweest…”
Zo. Daar waren we even stil van.
 
Er kwam een bouvier door bij GG. Ze zag hem zo naar zijn baasje toelopen! “Hij gaat helemaal om je heen liggen, als om je te beschermen tegen mensen.” Het baasje herkende het. Van vroeger en van nu. “Hij gaat ook op je voeten liggen, zie ik. Alsof hij tegen je wil zeggen: “Nu even niks doen, alleen maar zitten en ontvangen.”
“Dat is precies wat ik aan het leren ben”, zei de bazin.
 
Zo ging het maar door, zo precies, zo intens. En hoera, de kat van de enige aanwezig man kwam ook door! 21 Jaar was ze geworden en hoewel een gezins-poes, was ze van hem en dat liet ze weten ook. Het was geen buiten-dier geweest. Op de bank zitten en naar buiten kijken, dat was genoeg. “Zou jij ook weer meer moeten doen”, liet ze weten aan G.
Hij was zichtbaar geroerd.
“Ze heeft gelijk.”
 
Toen kwam er een paard. “Heel… donker is hij. Donkere ogen, donkere vacht, donker…”, zei L., die hem voelde. “En het gaat over de vertrouwensband. Die was er tussen zijn eigenaresse en hem, maar nu wil hij benadrukken dat ze zichzelf ook nog meer mag leren vertrouwen. In haar werk en in haar leven en in de omgang met zichzelf. Is er sprake van nieuw werk?”
“Ik heb net een nieuwe baan”, zei M., die haar paard herkende en heel blij was. “En hij had een IJslandse naam die zoveel betekent als Schemer, of Donker.
 
Het was toch niet te geloven… Wat een avond!
 
Toen was het alweer 21.30 uur en wilde ik het gaan afronden.
Maar E. had nog een dier dat ze graag wilde benoemen.
“Het is een aapje”, zei ze.
Dat was natuurlijk een beetje jammer, want niemand heeft een aap als huisdier, maar ik dacht: misschien op een symbolische manier?
“Het is een aapje dat heel blij was met zijn verzorger. Want hij leefde niet in het wild, maar bij iemand thuis. Alleen, hij werd ook geslagen door iemand. En toen heeft-ie een keer teruggemept en dat is niet goed afgelopen. Maar hij wil nog wel even laten weten dat hij het heel goed heeft gehad tot die tijd.”
 
Er ging een wijfelende vinger omhoog. “Mijn vader heeft in Indonesië gewoond en die had daar een aapje. En dit is inderdaad het verhaal. De broer van mijn vader sloeg hem en toen het aapje terugsloeg, moest hij naar een dierentuin. Daar heeft mijn vader hem nog een keer opgezocht en toen zat-ie helemaal te verpieteren. Hij heeft zich daar altijd heel naar over gevoeld.”
 
Een dag later, volgde nog de mail van de vader die het verhaal gehoord had van zijn dochter en alles kon bevestigen.
En die verbijsterd was natuurlijk!
Zo’n specifiek verhaal.
Na zo’n lang meegedragen schuldgevoel.
En dan zo’n mooie boodschap van dankbaarheid: ik heb het bij jou heel goed gehad.
Een boodschap van een aapje.
 
Mediumschap gaat over liefde.
En het maakt niet uit via welke verpakking
die liefde wordt geuit.

Leuk stukje? Lees meer! Dooie Boel: een verzameling van nuchtere en heldere blogs over mediumschap & andere spirituele zaken. Bestellen kan hier.